ఆ ముగ్గురూ ....

“ఆ ముగ్గురూ ..... “ (కథ )
రచన : జీడిగుంట నరసింహ మూర్తి
17/7/2026 లహరి సాహితీ వేదికలో నా కథ )
శ్రావణ్ జీవితంలో అతన్ని వెనక్కి లాగింది పరిస్థితులు కాదు… ముగ్గురు మనుషులు.
అతని ఎదుగుదలను అడ్డుకున్న వారు బయటివాళ్లు కాదు… అతని చుట్టూనే తిరిగే నీడలు.
వారిలో ముఖ్యుడు దమానీ. ఆ కంపెనీలో తయారయ్యే సరుకును భారీ స్థాయిలో కొనుగోలు చేసి దేశంలోని అనేక పరిశ్రమలకు సరఫరా చేసే పెద్ద వ్యాపారి. అతని చేతిలో డబ్బు ఉంది… ప్రభావం ఉంది… మాటకు విలువ ఉంది. ఆ విలువే క్రమంగా అతనిలో అహంకారంగా మారింది.
ఒక రోజు ఆఫీసులో…
“శ్రావణ్… ఈ బ్యాచ్ ప్రోడక్ట్‌ను కొంచెం మార్చాలి,” అని దమానీ కుర్చీలో వాలుతూ అన్నాడు.
శ్రావణ్ ప్రశాంతంగా స్పందించాడు—
“మార్చడం సాధ్యం సర్… కానీ మేనేజ్‌మెంట్ అనుమతి తీసుకురావాలి. అదనపు ఖర్చు కూడా ఉంటుంది.”
దమానీ పెదవులు వంకరయ్యాయి.
“నువ్వు ఉద్యోగివి… నేను కస్టమర్. నేను చెప్పిందే ఫైనల్.”
శ్రావణ్ తల ఎత్తి ధైర్యంగా అన్నాడు—
“క్షమించాలి సర్… నిబంధనలు మించిపోయి నేను ఏ పని చేయను.”
ఆ మాటలు దమానీకి చెంపదెబ్బలాగా అనిపించాయి.ఆ ఆఫీసులో మిగతా వాళ్లు మాత్రం తలదించుకుని పని చేసేవాళ్లు.
ఒక రోజు సహోద్యోగి మెల్లగా దగ్గరికి వచ్చి అన్నాడు—
“శ్రావణ్… దమానీతో ఇలా ఎదురు పడొద్దు. అతను ఎంతకైనా దిగజారుతాడు. మనం ఉద్యోగం కోసం వచ్చాం… యుద్ధం కోసం కాదు.”
శ్రావణ్ కళ్లలో ఓ నిశ్చయం మెరిపించింది—
“మనసాక్షి ముందు ఓడిపోవడం… అదే నిజమైన ఓటమి.”
ఆ రోజు నుంచే కుట్ర మొదలైంది.
దమానీ తన ఇద్దరు భాగస్వాములతో చీకటి మాటలు మాట్లాడాడు.
“ వీడిని ఇక్కడ ఉండనివ్వకూడదు,” అని దమానీ గట్టిగా అన్నాడు.
“ఇక్కడి నుంచి వెళ్లగొడితే… ఇక ఎక్కడా నిలబడలేడు.”
కొన్ని రోజులు గడిచాయి.
ఒక ఉదయం కంపెనీ మొత్తం కలకలం.
“డాక్యుమెంట్లు ఫోర్జ్ అయ్యాయి… కంపెనీకి నష్టం జరిగింది!”
విచారణ వేగంగా జరిగింది…
ఆరోపణలు ఒక్కొక్కటిగా శ్రావణ్ మీదే పడిపోయాయి.
“నేను చేయలేదు సర్!” అని అతను చేతులు జోడించాడు.
“ఇది ఎవరో కావాలని చేసిన పని.”
మేనేజ్‌మెంట్ సీరియస్గా స్పందించింది—
“మాకు ఆధారాలు కావాలి… నీ మాటలు కాదు.”
ఆ క్షణం అతని గుండె లోపల నిసత్తువ ఆవరించింది.
ఇంటికి వెళ్లిన తరువాత…
భార్య కన్నీళ్లు ఆపుకోలేక అడిగింది—
“ఇప్పుడు మనం ఏం చేద్దాం?”
పిల్లలు పరిస్థితి అర్ధం కాక ఒక మూల భయంతో కూర్చున్నారు.
శ్రావణ్ నిశ్శబ్దంగా అన్నాడు—
“మన దగ్గర నిజాయితీ ఉంది… అది ఒక రోజు బయటపడుతుంది. అప్పటివరకు మనం నిలబడాలి.అయితే జీవితం అంత సులభం కాదు.”
ఉద్యోగం కోసం అతను నగరాల మీద నగరాలు తిరిగాడు.
“మీ మీద ఆరోపణలు ఉన్నాయి… మేము రిస్క్ తీసుకోలేం,” అని ప్రతిచోటా తలుపులు మూసుకుపోయాయి.
చివరికి…
ఎవరూ గుర్తించని ఒక చిన్న ఊరిలో ఒక చిన్న టీ కొట్టు వెలిసింది.
ఉదయం మొదలు రాత్రి వరకు టీ కప్పులు, బిస్కెట్లు, చిన్న చిల్లర లావాదేవీలు…
అయినా అతని కళ్లలో ఓటమి కనిపించలేదు.
ఒక రోజు భార్య మెల్లగా అడిగింది—
“ఇదేనా మన జీవితానికి ముగింపు?”
శ్రావణ్ చిరునవ్వుతో అన్నాడు—
“ఇది ముగింపు కాదు… విరామం మాత్రమే.”
నాలుగేళ్లు గడిచాయి.
ఒక రోజు ఫోన్ మోగింది.
“శ్రావణ్… ఒక వార్త చెప్పాలి!” అని పాత స్నేహితుడు అన్నాడు.
“చెప్పు,” అన్నాడు ప్రశాంతంగా.
“నిన్ను రోడ్లపాలు చేసిన ఆ ముగ్గురూ… విమాన ప్రమాదంలో చనిపోయారు.”
కొద్ది క్షణాలు నిశ్శబ్దం.
శ్రావణ్ లోతుగా శ్వాస తీసుకుని అన్నాడు—
“అయ్యో… పాపం. వాళ్ల కుటుంబాలు ఎంత బాధపడతాయో!”
స్నేహితుడు ఆశ్చర్యపోయాడు—
“నీకు కోపం లేదా?”
శ్రావణ్ నెమ్మదిగా అన్నాడు—
“వాళ్ల మీద కోపం పెంచుకుంటే నా గతం మారుతుందా? లేక వాళ్లు తిరిగి వస్తారా?”
కాలం మెల్లగా మారింది.
టీ కొట్టు… చిన్న హోటల్ అయింది.
ఆ హోటల్… పెద్ద రెస్టారెంట్ అయింది.
తర్వాత…
శ్రావణ్ కష్టం, నిజాయితీ, కస్టమర్లపై నమ్మకం—ఇవి అన్నీ కలసి
అతన్ని ఒక ప్రముఖ స్టార్ హోటల్ యజమానిగా నిలబెట్టాయి.
ఒక రోజు తన హోటల్ పై అంతస్తులో నిలబడి నగరాన్ని చూస్తూ…
తనతో తాను అనుకున్నాడు
“నన్ను కిందికి లాగింది వాళ్ల కుట్రలు…”
“కానీ నన్ను పైకి లేపింది నా సహనం… నా నిజాయితీ.”
తనపై జరిగిన అన్యాయాన్ని ద్వేషంగా మార్చుకోకుండా, సహనంగా భరించి ముందుకు సాగిన శ్రావణ్ నిజమైన విజేతగా నిలిచాడు. అతని ఎదుగుదలకు కారణం పరిస్థితులు కాదు… తన నిజాయితీ, ఆత్మవిశ్వాసం మీద ఉన్న అచంచల నమ్మకమే****
సమాప్తం